i really dont know??

ب نام خودآ

بچه های شهر غریب داستان کودکانی است که به دست مبارک فاطمه(س) تربیت شده اند. این ها از دین یک چیز می دانند و آن "مادر" است. این ها تمام دغدغه ی دین شان و زندگی شان "مادر" است. چرا که تمام دین "مادر" است.

آن ها در این سال ها یاد گرفته اند که فقط چشمان شان به مادر باشند. آن ها فقط از دست مادر می گیرند. آن ها توجه شان تماماً به مادر است. آنها «امّی» هستند. آن ها صد در صد وابسته به مادر هستند. در نگاه شان نور فاطمه(س) را می بینی. در کلام شان ابهت فاطمه(س) را احساس می کنی. در اخلاق شان و در رفتارشان رد فاطمه(س) را می یابی. گویا فقط فاطمه(س) است که این چنین تربیت می کند. او که مربّی قدرتمند عالَم از جانب خداست، با دستان مبارک خودش این بچه ها را بزرگ کرده است. این بچه ها در این مدت از مادر رفتار فاطمی را آموخته اند. یاد گرفته اند که چنین باشند: «من نباشم، تا تو باشی». فقط فاطمه(س) است که چنین منطقی دارد. فقط فاطمه(س) بود که به خاطر امیرالمومنین(ع) شهادت خودش را رقم زد. بچه ها این رفتار را از مادر(س) آموخته اند. این بچه ها تمام رفتارهای مادر را با دقت یاد گرفته اند. آن ها در این سال ها «امّی» شده اند.

بچه های شهر غریب پیش چشم فاطمه(س) ....

عاشقانه ما دوتا...