آغوشِ سکوت شبها

مرهم درد خيره شدنهايت

نه حرفهاي من بود

نه دستانم

هر خيره شدنت، تيلهاي را از کودکيام، کم

و کوهي را از سوز خالي ميکند

دهانم، دهانهي آتشفشان

تنم، حالت ناشناختهاي از سوختگي

چه ناشيانه ميميريم،

تو در خيره شدنهاي هر روز

من در آغوشِ سکوت شبها ../

عاشقانه ما دوتا...